2004 Magyaregregy; Vakantieverhaal

Reisverhalen > Magyaregregy

Vakantieverhaal.door Ingrid van Horik

Op 9 juli j.l. 2004 was het dan eindelijk zover. Al tijden waren we bezig met alle voorbereidingen voor de 4 weken Hongarije. De laatste schoolochtend van de oudste twee en ziekenhuis bezoek voor de jongste.

Met enige regelmaat werden we die ochtend gebeld. Laat maar gaan, ze weten toch dat we aan het inpakken zijn, zei ik tegen man Henk. Maar de aanhouder wint en Henk heeft toch maar even de telefoon opgenomen. School? Vincent? Dokter? O, nee hè! Onze oudste zoon was gevallen en ze waren al met hem naar de dokter geweest, kreeg een verwijsbrief voor het ziekenhuis. Mogelijk een gebroken pols. Ik kon wel janken. Nee toch, niet de één uit het gips en de ander in het gips zo vlak voor de vakantie. Snel zijn we in de auto gestapt en naar het ziekenhuis gereden.

Enkele herkende me meteen en keken me vragend aan, waarop ik antwoordde “abonnement”.

Gelukkig viel het allemaal mee, misschien flink gekneusd, maar gebroken was het niet. Een zwachtel was voldoende en de mitella mocht zelfs af. Pfff…… dat was even geluk hebben. Tussen de middag snel met elkaar gegeten. Madelon was inmiddels ook al thuis gekomen. Eindelijk vakantie. Om 14.30 uur zijn we met z’n allen weer naar het ziekenhuis gegaan, want onze jongste zoon Maurice, (linker scheenbeen volledig gebroken) zou die dag uit het gips komen. Alles verliep rustig, zelfs Maurice liet zich van de goede kant zien (meestal brak hij de tent af in het ziekenhuis). Fotootje maken, naar de chirurg. Tja…. het was nog steeds niet volledig aangegroeid (en dat na 8 weken gips), maar………… hij mocht zonder gips mee naar huis en op vakantie. Rolstoel en krukken mee, rustig aan doen, beslist niet rennen, voetballen etc. Nou, dat zal niet mee vallen voor een kind van bijna 4 jaar, wat ook op vakantie gezellig wil spelen.

Om 20.30 uur stonden we kant en klaar, caravan aangekoppeld. De reis kon beginnen. Allemaal lekker gesetteld in de auto, walkman op en ……rijden maar. We hebben die avond, nacht en de volgende dag, aan één stuk doorgereden naar Fürstenfeld in Oostenrijk. Vlakbij de Hongaarse grens. Natuurlijk tussen de nodig koffie- eet- en plasstops, maar het liep erg voorspoedig.

In Fürstenfeld troffen we een mooie doortrekcamping. Pootjes uitgedraaid, kids de zwemkleding gepakt, daarna heerlijk uiteten geweest en vroeg naar bed. De volgende morgen vertrokken we richting Hongarije, bij Graz passeerde wij de grens. Oeps….. dat is best even wennen. Het luxe Oostenrijk verruilde zich voor een armoedig trieste Hongarije. Althans…… dat is je eerste gedachte. Straten met huizen, waarvan wij denken dat ze afgebroken gaan worden, waar toch werkelijk gewoon mensen wonen. Prachtig waren de grote ooievaarsnesten, welke zich op hoge palen langs de weg bevonden. Hongarije kent nog niet veel autobanen, dus onze reis van Noord naar Zuid ging allemaal via provinciale wegen. We hebben onze ogen uitgekeken en ons regelmatig afgevraagd: “Waar zijn we toch belandt?” Je gaat zo’n dertig jaar terug in de tijd. De Trabantjes rijden daar nog volop, maar ook de paard en wagen is daar niet weg te denken, zelfs op de verkeersborden kwam je ze tegen. We hebben er bijna een dag over gedaan om van Noord naar Zuid te komen. Aangekomen bij het Örfu meer, gelegen tussen de bergen. Ja….daar is het meer, nu de camping nog. Bij de camping, kwamen we er al achter, dat de camping helemaal niet aan het water lag (wist ik al, maar Henk had het anders ingeschat). De entree van de camping had niet echt veel uitstraling, waarvan je echt een vakantiegevoel van kreeg. Even inchecken………….. ondertussen zei ik al tegen de kids: “Hier blijven we echt niet heel de vakantie”.

De camping op zich was prachtig aangelegd, Panorama Camping zegt het al, een terrassen camping met uitzicht op gebergte en Örfu meer. Mooie afgebakende stekken, zelfs met een picknicktafel en bankjes. Alles keurig netjes, maar ja………….. met onze grote caravan paste we niet eens op een stekkie. Van de 200 plaatsen, waren er maar 10 bezet, 1 stel Nederlanders en de rest Hongaren.

We namen een dubbele plek, naast het restaurant van de camping. Restaurant,…… daar moet je iets bij voorstellen, een golfplaatjes als wand en een golfplaatje als dak. ’s Avonds zijn we weer lekker uit eten geweest (en dat kan je in Hongarije, met 5 personen eet je vooraf een soeppie, een hoofdgerecht en bijv. twee drankjes tijdens het eten, voor 23,00 euro). In de caravan nog met de kids een spelletje Scrabble gedaan en naar bed. De volgende morgen hebben we de camping gebeld, welke we oorspronkelijk in oktober al hadden geboekt, maar wegens de nieuwe EU normen, waren zij genoodzaakt het zwembad en restaurant te sluiten en n.a.v deze mail hadden wij geannuleerd, want voor de kinderen is het toch wel prettig water in de omgeving te hebben en onze Maurice moest voor het herstel van zijn been, veel zwemmen. De Nederlandse eigenaar vroeg ons gewoon te komen kijken, want hij had inmiddels een ander zwembad geïmproviseerd en nog plaats genoeg voor ons. Het was maar 25 km verderop, maar in Hongarije rijdt je daar weer een tijdje op. Alles weer ingeladen, pootjes ingedraaid en wegwezen.

Aangekomen bij Mart en Reina eigenaren van Camping Máré Vára in Magyaregregy in het Mecsek gebergte, kwamen we echt “thuis”. Een hartelijk en gastvrij ontvangst, een rondleiding over de camping leidde ons naar ons prachtige stekkie. Onder de warme zon de caravan met voortent neergezet. Kinderen konden meteen het zwembad in en onze vakantie kon beginnen.

De dag nadat wij zijn aangekomen vielen we met onze “neus in de boter”. Deze dag werd een traditionele Bogracs georganiseerd. Een echte Hongaar stond daar 4 uur lang, in een “heksenketel” een overheerlijke Hongaarse goulash te bereiden. Zijn glimlach was betoverend, als je even kwam kijken wat hij allemaal aan het doen was. Meteen maar een foto van gemaakt, waar hij zeker wel voor wilde poseren. Met alle campinggasten hebben we rond de Bogracs heerlijk genoten van de goulash. Broodje en borreltje erbij…..meteen in Hongaarse sferen.

DIT KAN U OOK INTERESSEREN:
Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *